بسم رب الشهدا...

در ابتدای یک کوچه باریک و کاهگلی در کوچکی بود که شهیدی از این خانه تقدیم اسلام شده بود

از همان ابتدا بوی حضرت زهرا(س) میومد ( کوچه تنگ و باریک اولین نشونه! )

مادر شهید با لبخند در را باز کرد و خوش آمد گفت : از پله ها بالا رفتیم و نشستیم

دیوارهای خانه مزین به عکس های شهیدشان بود

خواهرش میگفت : محمد بچه که بود ؛ دوچرخه را برمیداشت و میرفت توی کوچه بازی میکرد

اما وقتی برمیگشت ؛ میدیدم پاهاش از کثیفی سیاه شده !

برای اینکه پدر متوجه نشن ؛ پاهاشو با سنگ پا می شستم .

اما وقتی پدر میومدن ؛ متوجه میشدن

و دوچرخه محمد رو از درخت آویزون میکردن تا دستش بهش نرسه !

اما با کمی گریه و اصرار دوچرخه شو پس میگرفت...

دوران کودکی سپری شد...

محمد هیجده ساله ( دومین نشونه ! ) قید دوچرخه و دنیا رو میزنه

و ساکشو بر میداره و میره حاج عمران و جز نیروهای شهید کاوه میشه...

هیچ خبری از محمد نبود تا اینکه شبی خواهرش خواب می بینه

محمد بیمارستانه و سرش شکسته ؛ میاد پاهاشو می بوسه

و میگه داداش پاشو بریم خونه اما اون قبول نمیکنه

خواهر میخواد شفای برادرشو از امام رضا بگیره ؛

اما خبر نداشت محمد در بیداری از مادرش حضرت زهرا (س) گرفته بود...

شهیدان طعم کوثر را چشیدند    یگانه مادر یاران رزمنده تویی زهرا(س)...

محمد فرزند ارشد خانواده آزاد منجیری ؛

جان ارزشمندشو فدای امر ولایت و حفظ اسلام کرد و رفت و دیگه برنگشت!

هیچ کس هم اونو ندید و ازش خبری نداشت و حتی نمیدونه چطور به شهادت رسید !

هیچ خبری از محمد نیومد تا اینکه...

شب عاشورا ؛ بوی پیراهن یوسف آمد...

ساک این دلاور گمنام رو میارن و چه غوغایی بر پا میشه !

خواهرش میگفت : اینجا کربلا شده بود...

بعد از اینهمه بی خبری و انتظار فقط یک ساک لباس بر میگرده !

پدر دیگه طاقت نمیاره و میره پشت بوم و ضجه میزنه و اشک و آه و واویلا...

خانواده هنوز امید داشتند و انتظار ادامه داشت...

بالاخره بعد از هفده سال گمنامی و بی خبری ؛

محمد برگشت ؛ توی تابوت ؛ با چند تکه استخوان و دیگر هیچ...

شهید محمد آزاد منجیری   ولادت 1347   شهادت 12/6/65  

عملیات کربلای 2  مزار : بهشت رضا(ع)

سومین و چهارمین نشونه این بود که ایام فاطمیه مهمان این شهید بودیم

و اون روز روضه حضرت زهرا(س) خونده شد...