حاجی گفته بود هر وقت نان تازه می آوری نان های قبلی را جمع کن.

بعد از نماز مغرب بچه ها جمع شدن توی اتاق.

وقت شام بود، نون و پنیر با چایی. همه مشغول بودند.

یکهو دیدم بی سر و صدا از توی کشوی میز یک چیزی برداشت و شروع کرد به خوردن.

خوب دقت کردم، دیدم نون و پنیر بیاته! مال چند روز پیش...

بچه ها که فهمیدند کلی شرمنده شدند.

از آن روز به بعد نه کسی نان اضافی می گرفت و نه لقمه نانی دور ریخته می شد.

مروارید گمشده، شهید احمد متوسلیان، ص ۲۵